HET GAT

Oktober 2023

Nu onvoorstelbaar misschien, maar in mijn jeugd was er in mijn dorp geen tandarts. Bij groot leed ging je naar de dokter en die trok dan de boosdoener eruit. Meestal was je in de weer met huismiddeltjes of een touwtje om de zere kies dat dan weer vast zat aan de kruk van een deur. Een ruk aan de deur, een brul en hij was eruit. Dat werd verteld, ik heb me daar nooit aan gewaagd.

Ik moest hier aan denken toen ik zag dat eindelijk de “rotte kies” van Driemond verwijderd werd. Jaren deed het pijn, de winkel van Bleijenberg te zien verkrotten. Wat een roemloos einde van een eens zo nuttige zaak!

 

Al vanaf het begin van de 20e eeuw was er een winkel op die plek aan het Zandpad. Waren eerst Niesing en daarna Schipper eigenaar, in 1934 verkocht Gerrit Jan Bleijenberg zijn boerderij in het Gein en kocht het toen nog kleine winkeltje (4m x 4m) voor 5000 gulden. Hij ging erachter wonen, verkocht naast kruidenierswaren ook klompen en bedreef met zijn paard en wagen ook nog negotie in de buitengebieden. Zijn zoon, Dirk, die eerst als bakker in Diemen en Weesp had gewerkt, nam de zaak over. Hij ging met een motor-bakfiets bezorgingen doen, maar een ongeluk maakte daar een einde aan. Wel breidde “Ome” Dirk de zaak enigszins uit.

In 1951 werd zoon Gerard geboren. Die werkte vanaf z’n zestiende bij de Vivo in Weesp en werd daar zelfs bedrijfsleider. Maar Pa wilde hem in de zaak en zo kwam Gerard, inmiddels getrouwd met Wilma, in 1982 in de winkel. De twee echtparen runden gezamenlijk de zaak en de ouders verhuisden naar het Zandpad 72, zodat het woonhuis bij de winkel kon worden getrokken; een behoorlijke uitbreiding. De samenwerking ging goed, maar er waren weleens strubbelingen omdat Ome Dirk alles bij het oude wilde laten.

Er kwam een filiaal van de gemeente giro in de zaak en later, toen die weg was, een postagentschap. In 1999 overlijdt Ome Dirk komen er meer veranderingen. Het opschrijfboekje, dat nogal eens voor onenigheid en grote, uitstaande bedragen zorgde, verdween: er kon niet meer gepoft worden, er kwam een moderne kassa en je moest  meteen afrekenen. Bij Bleijenberg kon je alles kopen wat je nodig had, zelfs heel lang jenever en andere sterke drank, totdat de inspectie ingreep. Toen slagerij Dalmulder stopte, kon je er ook voor een ruim assortiment vlees terecht. De laatste tijd waren er ook steeds meer biologische producten te koop. Wel bleef Gerard buiten de winkel bezorgen, nu met een auto. Hij was daar, als je het nu beschouwt, heel modern in. Behalve de Driemonders, bediende hij tot het eind toe allerlei bedrijven van Weesp tot aan het Bijlmerplein.

Zo hebben 3 generaties Bleijenbergs ons dorp van eten, drinken en allerlei andere zaken voorzien; 86 jaar lang! Zo’n drie jaar geleden stopte alles. Wilma en Gerard gingen met hun welverdiend pensioen.  Wat hadden ze lange dagen gemaakt! Ons bleef een bouwval, een rotte kies in het mooie Zandpad en nu een gat. Heel benieuwd wat daar komt, vast niet zo’n fijne winkel die alles heeft.