WANDELEN
oktober 2026
“Het doel van de wandelsport is het medewerken aan de opbouw van een geestelijk en lichamelijk gezond Volk. Een gezond Volk eist gezonde mensen, naar lichaam en geest, opgroeiende in kracht en franke fierheid binnen de gebondenheid van de gemeenschap.”
Een tekst die je nu niet zo snel zal aantreffen. Hij is afkomstig uit de doelstellingen van Kon. Nederlandse Bond voor Lichamelijke Opvoeding opgericht in 1908. Meer dan honderd jaar geleden waren deze opvattingen heel gewoon. Overal in den lande kwamen wandelverenigingen op en werd de jeugd van links tot rechts aangespoord de natuur in te trekken in groepsverband met liederen en vaandels. Alle gezindten deden mee; van socialisten, protestanten, katholieken tot nsb-ers.
De tekst trof ik aan in een drietal wandelboekjes gekregen van Tineke de Groot opgegroeid in Driemond. Zij was eind zestiger, begin zeventiger jaren lid van de wandelclub Disneyland-Driemond.
De club telde zo’n 35 leden meest jongeren en heeft bestaan van 1965 tot 1974. Veel wandeltochten vonden plaats onder leiding van Corrie Koops-Beun (overleden).
Ik blader eens in de wandelboekjes, vol korte beschrijvingen, stempels van wandelclubs en foto’s:
Kerstwandeling Castricum 28 dec. 1968
“Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw - samen met Corrie Beun
1 blaar binnenkant rechtervoet T.d.G”
Duinentocht Wijk aan Zee 19 aug. 1972
Corrie en ik hebben met de groep de 1e prijs binnengehaald op de 10 km. We moeten wel goed lopen want het vorige jaar hadden we voorgoed de wisselbeker te pakken We zijn dus dit jaar weer met een goed begin begonnen. Zaterdag de 1e prijs weghalen. Wat er zondag gebeurt moeten we maar afwachten.
Het is zondag althans voor ons goed gegaan. We hebben hem weer!
Hoe kreeg je nu zo’n prijs?
De groepen, meest meisjes een paar jongens, liepen in ‘uniform’. Voor Disneyland bestond dat uit een witte sweater met daarop de naam van de club, een groen rokje en voor de jongens een dito broek. De jury lette op netheid van kleding, of men wel goed in de maat liep en vooral de vrolijke uitstraling van de groep. Volgens Tineke lukte dat prima, wat zich liet zien in de vele prijzen die werden behaald. “We hadden het altijd zo leuk samen” was haar commentaar.
Helaas was onze wandelclub geen lang leven beschoren. Waarom die is opgeheven, heb ik nog niet achterhaald. Uit de drie wandelboekjes spreekt veel plezier. Het was toch een aardig groot groepje voor een klein dorp. Er liepen ook volwassenen mee en zij verzorgden het vervoer naar de diverse wandellocaties die vooral plaatsvonden in Noord- en Zuidholland en Utrecht en ook Driemond organiseerde tot tweemaal toe een Disneyland mars.
Voorin zo’n wandelboekje staat mooi en wat plechtig beschreven waartoe het dient:
‘Dit boekje is een herinnering aan aangename wandeltochten.
Het legt ogenblikken vast van intens genot van de schoonheid, die de natuur te genieten geeft, van een gezellig gesprek, van een genoeglijke rust. Het heeft ten doel uren, die waard zijn geleefd te worden, vast te houden voor stille ogenblikken, waarin het wordt doorgebladerd om de vreugde weer te doen herleven.’
Misschien moeten wij en de jeugd wat meer gaan wandelen!
